Romsdal

Bygd: Romsdal
Tekst: Bårdsnes, Ola
Melodi: Borghild Tonberg
Kjelde: Den 17de Mai, 4. jan. 1926

 

Songen "Romsdal" var trykt første gongen i Romsdals Budstikke 5.9.1923. Ola var nok ikkje heilt nøgd med songen sin, og drygt to år etter hadde han ferdig ein ny versjon med mange endringar. Den sende han til målavisa Den 17de Mai i Oslo, som trykte songen 4.1.1926. Den 14. januar stod det i Romsdals Budstikke ei kort melding frå Ola til dei som hadde gøymt på avisteksta frå 1923: Ein omarbeidd versjon av songen var no trykt i Den17de Mai, og "slik som songen er der, skal den vera".

Her har vi likevel gjort ei endring: I Den 17de Mai er songteksta skriven med aa og ikkje å (med eitt unntak), endå å-en blei offisielt innført i norsk med 1917-rettskrivinga. Den 17de Mai tok likevel ikkje å i bruk før langt ut i 1930-åra. Ola skreiv sjølv å til vanleg, også i den første versjonen av "Romsdal" frå 1923.

Både i første og andre versjonen av «Romsdal» viser Ola Bårdsnes til «Høie fjell, det gjør himlen trang» som tone. Denne songen av Olaf Skavlan var mykje sungen i si tid, og hadde ingen eigen melodi. Truleg er det tonen  til folkevisa  «Falkvor Lommannsson» som har vore brukt, for den høver som hand i hanske. (Det same gjeld «Utsyn frå Sekken», ein annan bygdesong i denne samlinga.) Borghild Tonbergs melodi som er attgjeven her, stod først på trykk i Jul i Romsdal 1992, s. 26. Kjelde for alle opplysingar om både tekst og melodi: Odd Sørås.

Tonen til "Folkvor Lommannsson" ligg i lydfil nr 2.

Romsdal. rev.jpg



Raumariket frå gamalt av,
romsdøler aldri deg gløymer
du er heimen som Gud oss gav;
gildt om di fremtid me drøymer.
Her vil me leva til jorda di trufast oss gøymer.

 

Øyar, fjordar og nes og vik,
dalar med skogklædde lider,
høge fjell, som er kjempor lik,
storkna frå eldgamle tider,
slik er du Romsdal, der raumene bygde umsider.

 

Spør dei gamle – dei svarar deg:
Ja, her er jorda dei rudde.
Far og son gjenom tusen led,
rudde og bygde og budde.
Tungt var det ofte, men glad dei på framtida trudde.

 

Langt der ute ved ytste øy
fiskaren stridde mot havet;
mang ein ungdom so brått laut døy,
slukt av det glupande kavet.
Stilt kom dei heimatt dei andre som høyrde til laget.

 

Men me elskar vår fedrejord,
me vil ho rydja og dyrka;
vent skal heimen ved Romsdalsfjord
smila i helg og i yrka;
og over heimen skal kvila Guds fred ifrå kyrkja.

 

Me vil vyrdsla um arven stor,
målet åt fedrane æra,
aldri gløyma det her på jord
då veit eg fram det skal bera.
Romsdøler er me og romsdøler det vil me vera.